• Het zag er zo mooi uit: een zwaar programma voor de concurrenten ( Ajax- Volendam en Spakenburg-DVVA) en zelf tegen de nummer 9 Ilpendam.
    Winst zou wel eens een grote stap richting 2e periode winst kunnen betekenen. Zoals vaker kon ook dit keer de kans niet omgezet worden in een daad want een goede serie wedstrijden kwam ten einde in Noord Holland. In een wedstrijd zonder echte kansen wonnen de gastheren en waren de uitslagen ( die over gunstig waren geweest) niet belangrijk meer voor nu.
    Bij Montfoort geen Neil ( blessure), Sven ( Oostenrijk) en Sander ( Hyrox).
    Het zonnetje scheen en het kunstgras lag er goed bij. De Blue Lions hadden er zin in, maar Ilpendam iets meer.... na 5 minuten werd een matige inspeelpass van Stein onderschept en van zo'n 25 meter in de kruising geknald achter de kansloze Robin die in de goal stond. 1-0.
    Met de kennis dat de Ilpendammers de minst gepasseerde ploeg zijn al direct de wetenschap dat het een lastige wedstrijd ging worden. Toch waren de enige 2 echte kansen voor rust voor Montfoort.
    Na veelvuldig doorkomen van Weijs was het Ojani die eindelijk los kwam van zijn tegenstander en kon schieten. Het schot werd geblokt maar in de rebound was het Koen die fraai binnen schoot. 1-1.
    Een paar minuten later was het de sluitpost van Ilpendam die stijlvol redding bracht op een goed ingeschoten vrije trap van Robin.
    Ruststand 1-1.
    Kleine aanpassing na rust: Sem voor Tijn en Randy iets lager op het veld. Montfoort kreeg wat licht overwicht maar het bleef net als in de eerste helft vooral een wedstrijd vol strijd op het middenveld. Na een kwartier kwamen de Blue Lions met de schrik vrij toen de scheids een overtreding in de 16 meter van Stein onterecht niet tot pingel promoveerde maar \" wegwoof\" pfff..
    Het bleek uitstel tot executie want een paar minuten later viel de goal toch.
    Bij een corner belegerde de reuzen uit Ilpendam keeper Robin. Met geduw en getrek probeerde zijn ploegmaten hem te beschermen. In al de consternatie voor de goal, waren de ogen niet op de bal en de nemer van de corner zag zijn kans. Met gepaste precisie draaide hij de bal over de ruziënde menigte in een keer over Robin en de hele kluwen het doel in. 2-1.
    Het bleek de winnende te zijn want ondanks alles dat nog geprobeerd werd ( Sten, Marciano en Menno ingebracht, Mike als extra spits gezet, pompen of verzuipen) wist Montfoort niet meer te scoren. Ook de dadendrang van Max die een aantal keren als een tank doordenderde en wat mogelijkheden kreeg was dit keer onvoldoende en zodoende keerden de Blue Lions ditmaal zonder punten, maar met een kater terug naar huis...
    ..en die kater was niet van de bier traktatie van good-old Mike waarvoor gezongen werd omdat hij gisteren 35 jaar was geworden.

    Uithuilen en doorgaan...

    Volgende week vrij. Op 7 februari gaan we verder met de Clash der Rivalen bij EDO in Utrecht. Tot dan!