Na de uitwedstrijd tegen WV-HEDW 4 op 11 februari jl. (die, na een bizar scoreverloop, onder leiding van een uiterst warrige scheidsrechter, was geëindigd in een 6-6 gelijkspel) en het carnavalsweekend, stond op 25 februari jl. de thuiswedstrijd van Montfoort S.V.’19 2 tegen koploper EDO 2 op het programma. Montfoort zou, na een wedstrijd die over en weer nauwelijks reële kansen had opgeleverd, een verdiende 1-0 overwinning laten noteren en mocht dus 3 punten bijschrijven.

EDO stelde zich na het eerste fluitsignaal van de scheidsrechter behoedzaam op, het initiatief werd nadrukkelijk aan Montfoort gelaten. Dat leidde tot een duidelijk overwicht van Montfoort dat, als een aanval was afgesloten, de bal weer snel heroverde; de snelle counter waar EDO zo op uit was, kwam er niet. Aan de andere kant kwam Montfoort ook nauwelijks tot reële kansen voor het Utrechtse doel. Toen Montfoort toch, via Casper van Rooijen, doel trof werd die treffer alsnog geannuleerd, nadat de scheidsrechter het vlagsignaal voor buitenspel van de Utrechtse assistent eerst nog resoluut had weggewuifd, maar na felle protesten en een overlegronde met die assistent, toch nog honoreerde. De eerste helft eindigde aldus doelpuntloos.

De tweede helft gaf eenzelfde beeld als de eerste helft; EDO bleef afwachten, het spel voltrok zich hoofdzakelijk op de EDO helft, zonder dat Montfoort dicht bij een treffer kwam. Door toedoen van de onzekere en warrig fluitende scheidsrechter, namen de irritaties in het veld meer en meer toe. Montfoort kwam goed weg toen de counter waar EDO op uit was eindigde met een schuiver die net voorlangs het Montfoort doel ging. Uiteindelijk, nadat een EDO verdediger met 2 keer geel kon inrukken, kwam toch de terechte Montfoortse treffer: invaller Sem van den Haselkamp kopte raak: 1-0. Kort daarna hield de scheidsrechter het voor gezien en zocht Montfoort 3 punten rijker de kleedkamer opzoeken.

Komende zaterdag speelt Montfoort om 11.30 uur de lastige thuiswedstrijd tegen SCH’44 2.