• Deze week moesten we Quy en Maurits missen, beiden vaste waarden in de achterhoede. In hun plaats verwelkomden we Luuk van der Sman, een balvaste draver op rechts, met de longinhoud van twaalf paarden tegelijk.

    Ook dit keer bleek dat ons systeem heel aardig voetbal oplevert. De jongens hadden duidelijke instructies meegekregen. Twee man die tussen de linies opereren, en meteen uit de startblokken aan de tegenstander duidelijk maken dat er vandaag niets te halen valt.

    En dat deden de mannen vol verve. De eerste 40 minuten speelden zich vooral op de helft van de tegenstander af. Door veel druk te zetten, en door achterin goed op te ruimen (hadden we speciaal op getraind!) konden we het spel maken.

    Al vroeg in de wedstrijd leidde hoog druk zetten van Tim tot balverlies van hun rechtsachter. Tim trok vanaf links het strafschopgebied in en schoot de bal alleen voor de keeper hard binnen. De keeper had er nog een paar vingers tegenaan, maar deze viel niet te stoppen.

    De kansen bleven komen, maar de scherpte voorin was er vandaag - net als vorige week - niet helemaal. Geen schoten uit de tweede lijn, veel ballen buitenom, maar het begon alweer billenknijpen te worden. Die goal viel maar niet. Tegelijkertijd kreeg de tegenstander nog steeds niet veel kansen, dus dat gaf enig houvast.

    Toen stoomde Luuk weer eens op over rechts, en gaf hard voor. Met een artistiek puntertje liftte Faysal de bal fraai met een boogje richting de kruising, en ineens stond de 0-2 op de borden!! Een terechte stand waarmee we de rust ingingen.

    In de korte bespreking in de rust constateerden de mannen dat het goed liep, en dat er geen reden was om ingrijpende veranderingen door te voeren. Achteraf gezien maakte de coach hier misschien een tactische misser, maar daarover later meer. Wat we wel wisten is dat de tegenstander onmogelijk tevreden kon zijn. Zij zouden veranderingen doorvoeren, en die met hernieuwde energie oppakken op weg richting de aansluitingstreffer. Het enige wat wij dus moesten doen, was laten zien dat ook een in gewijzigde opstelling er niets te halen viel in deze wedstrijd. Kortom, even aanzetten en de derde erin schieten. Dan zou ook het tweede strijdplan van de tegenstander in schoonheid sterven, en was de buit binnen.

    Het liep anders. Een onhandige overtreding in ons eigen zestienmetergebied leidde tot een strafschop, die de tegenstander netjes buiten bereik van keeper Tijmen inschoot. Daaruit putte ze inderdaad de moed waar we bang voor waren geweest. En waar de tegenstander door deze hernieuwde moed een extra energiebron leek te hebben aangeboord, liep de batterij van onze mannen nu echt leeg.

    En zo viel uiteindelijk toch ook de tweede tegentreffer. Onze mannen zaten minder fel op de bal, de posities tussen de linies werden niet goed bezet door achteruitvoetballen, en we gaven de tegenstander steeds meer ruimte.

    Die maakte daar gretig gebruik van, en schoot uiteindelijk met een rare hoge zwabberbal de gelijkmaker op de borden.

    Doordat de tegenstander meer naar voren voetbalde, kwam er wel meer ruimte achter hun verdedigers. Maar net als vorige week lukte het niet daar effectief gebruik van te maken.


    In de laatste minuut hield iedereen nog een keer de adem in toen Tim weer als eerste bij een diepe bal was, en alleen op de keeper afging. Helaas speelde hij de bal net te voor voor zich uit, waardoor de keeper de hoek moeilijk kon maken en Tim de bal naastschoot. Het bleef 2-2.

    Na afloop vertelde supporter Quy dat hij toch echt een uitdaging zag in het conditionele aspect van ons team. Daar moeten we aan gaan werken. Later, thuis op de bank, bedacht de coach zich dat het ook verstandig kan zijn om een tactiek te verzinnen waarin we even op krachten kunnen komen en een beetje achterover kunnen leunen. Nu is de hele wedstrijd VOL AAN, en dat is lastig vol te houden.

    Kortom, we gaan werken aan de conditie én aan een defensieve tactiek om de boel op slot te gooien. Lekker op z’n Italiaans. De Hollandse school beheersen deze mannen inmiddels, dat hebben ze maar weer eens laten zien.

    Want het mag gezegd, veel jongens groeien écht met elke training. Man of the Match Olaf was een voorbeeld van gedegen opruimen. Niks geen half-of-verkeerd-geraakte ballen van achteruit, Olaf verstuurde de ene na de andere kanonskogel vanuit onze defensie, daarmee de tegenstander weer terugsturend naar een hernieuwde opbouw, of soms zelfs onze aanvallers lancerend!

    Tijmen keepte een puike wedstrijd. De penalty en de van hoog vallende bal waren onhoudbaar, hij speelde een vlekkeloze wedstrijd.

    Backs Lars en Lars speelden positioneel sterk, uiteindelijk is er geen enkele aanval van de tegenstander over de flanken succesvol geweest. Goed gedaan!

    Yannick had een belangrijke taak, als man voor de defensie en als liaison richting het middenveld. Hij onderschepte weer veel en kon goed meedraaien in de opbouw.

    Hugo en Luuk waren meestal de verdedigende middenvelders. Beide spelers zijn taaie tegenstanders om voorbij te komen, en met hun tomeloze inzet hele fijne aanspeelpunten om een aanval mee te beginnen.

    Timo speelde als link tussen middenveld en aanval. Onze ijzervreter ziet steeds vaker de simpele oplossing richting de flanken, waardoor we in balbezit blijven en kunnen opbouwen. En het is natuurlijk een balveroveraar pur sang.


    Flankspelers Cris en Tim zorgen voor snelheid achter de verdedigers en druk op de opbouw van achteruit. Tim snelde vaak zijn tegenstander voorbij, en Cris gooide lijf en leden erin om de lange bal eruit te halen, wat hem op een kwetsuur aan de knie kwam te staan.

    Spitsen Mees en Faysal hadden een ideale rolverdeling. Nadat Mees de centrale verdedigers had vermoeid met zijn onafhoudelijke aannemen en afschermen van de bal, en menig worstelpartijtje had gewonnen met lekkere ballen op schietende spelers, mocht Faysal erin komen om met een heel andere speelstijl ineens zelf direct op goal te schieten, met zijn tweede goal dit seizoen tot resultaat. Fijn gespeeld, mannen!

    Kortom, het devies na deze tweede wedstrijd in de competitie is dat we gaan werken aan de twee C’s: conditie en cattenaccio!

    En niet vergeten: nog altijd ongeslagen in het nieuwe tenue, zelfs uit bij Kampong!